gte

Пользователей онлайн: 0.

Нячаяў Яўгеній "Сын Люцыпара" | [Харзах]-[НЕТ]

Аватар пользователя B.X
Автор: B.X - пт, 07/03/2003 - 00:03

Сын Люцыпара

Аўтар рэцэнзіі: Falco Дата напісання: 7 красавіка 2002 г. Тэкст рэцэнзіі: Перумов адпачывае. Яго спроба закрануць сутнасць богаў здаецца жаласнай. Яго багі занадта людскія і занадта разумныя. Скажыце на літасць, як можа разумная істота пражыць дзясяткі тысяч гадоў, без таго, каб не з глузду зъехаць, ці не атрымаць пару псіхічных хвароб? Тая ж магія, якая не зразумела адкуль бярэцца, і якой цэлы акіян. Перумов не самы дрэнны пісьменнік фентези. Яго першыя кнігі – гэта яго лепшыя кнігі, а далей пайшла папса. Чаго ён жадаў дамагчыся? Зарабіць кучу грошай? Проста скончыць свае мроі? Не думаю што ён скажа праўду. Но гутарка не пра Перумове, ёсць такі пісьменнік Нячаяў Яўгеній Аляксеевіч. Яго ніхто не ведае, гэта проста чалавек. І вось ён напісаў кнігу Сын Люцыпара. Трохі пафасная назва, ці не праўда? Тут усё стара як свет, дъяблы і анёлы, і куча светаў, а яшчэ ёсць творца. Но скажыце, чым зло ў перумовских светах адрозніваецца ад сатаны і дъябла? Ды толькі назвай. Як ацаніць ці добрая кніга, ці няма? Думаю проста, калі пасля яе чытання ў вас зъявяцца думкі, вы задумаецеся пра высокі і надзённы. Калі кніга падасць вам прыклад, як паступаць у тых ці іншых сітуацыях, то гэта кніга годная таго, каб паставіць яе на паліцу. Такія кнігі рэдкасць, але яны ёсць. У Нечаева ўсё проста, але сюжэт закручаны так, што кніга чытаецца няпроста на адным дыханні, на адным уздыху, прычым без перапынку на абед! Бясконцая вайна, куча магіі, гэта толькі бачныя лініі кнігі. Калі зазірнуць глыбей, то можна падумаць што тэмай кнігі зъяўляецца вечная барацьба зла з дабром, але і яна не асноўная. Вечная вайна, адзінота, і воля. Можа я і не мае рацыю, але менавіта гэтыя рэчы вядуць героя па кнізе. Сын уладара пекла Люцыпара, і самай святой дзяўчыны свету. Чалавек які можа рабіць усё што заўгодна, і дабро і зло. Абаронца, і агрэсар. Ён прайшоў пекла, і быў у раі. І ён прадаў сваю душу, за жыццё сяброў… Если глядзець на гэту кнігу з пункту гледжання сталага філолага, тое гэта поўная туфта, як зрэшты, і ўся фентези. А вы ніколі не спрабавалі чытаць кнігу ўслых, ды не сабе, а каму-небудзь? Калі ды, то скажыце, куды знікае ўся атмасфера кнігі, яе дух. Чаму аўтарскі свет не выяўляе сябе ? Ответов шмат, але найболей справядлівы, гэта тое, што чытанне – працэс інтымны. Яго нельга давяраць нікому. Нават самым блізкім людзям. Пераказваць кнігі таксама не варта, у кожнага чалавека свае прыхільнасці, і ўжо калі вы вырашылі данесці свой погляд на рэчы. То ставіцеся з павагай да меркавання людзей. А даказваючы сваю правасць, не пераступайце на гучны голас і кулакі. Зло ніколі ні навошта добраму не прыводзіла. Цярпенне – дабрадзей, кажуць людзі, але што такое цярпенне без мудрасці і веды? Цярплівым можа быць і дурань, але таўку? Если вы жадаеце шанаваць боевичок, прычым з хэпі ендом, не раю браць гэту кнігу, тут трэба пораскинуть мазгамі, а не проста тупа ўтаропіўшыся ў літары вывучаць арфаграфію слоў. Фанатыкам таксама не раю гэту кнігу, тут не выконваюцца ні прынцыпы зла, ні дабра. Кніга спадабаецца тым хто шукае сябе, ці ўжо амаль знайшоў. Дзеля чаго жыве чалавек? Хто нас стварыў, а ці стварыў наогул? Дабро і зло, што абраць. Я бы не сказаў што герой кнігі зъяўляецца прыкладам для пераймання, але ўсё ж задумайцеся, для чаго мы ў гэтым свеце патрэбныя, якую карысць мы можам яму прынесці пражываючы свае кароткія імгненні жыцця? У мяне зъявілася пара мыслишек, і хоць я не імкнуся думаць пра высокія матэрыі. Але, душа страждет, а розум запытвае. Приятного чытанні дамы і спадары, спадзяюся я вас не загрузіў занадта моцна, але кніга варта такой рэцэнзіі. Ва ўсякім разе так я думаю ў дадзены момант, і змяняць свайго меркавання не мае намер. Добрым вам вечнасці, і мяккай дарогі ў свой свет. Урывак: «…Потым ён сышоў. Сышоў вандраваць па светах. Сувязь Імя ўяўляла мне дзіўныя карціны. Я бачыла удивительнейшие миры. Светы ў якіх усё было прасякнута магіяй, і ў якіх яе не было. Миры дзе ішлі жорсткія войны, і дзе панаваў вечны свет. Часта я нават не понимала, таго, што ўяўляў мне мой погляд. І я бачыла яго вечную вайну. Бачыла яго сяброў і ворагаў. Бачыла яго великую Каханне. Каханне якая вяла скрозь светы…»

Содержание: