gte

Пользователей онлайн: 0.

Дяченко Марына і Сяргей | [Харзах]-[НЕТ]

Аватар пользователя B.X
Автор: B.X - пн, 10/03/2003 - 01:33

Чараўнікам можна ўсё

Аўтар рэцэнзіі: Falco Дата напісання: 25.01.2002 Тэкст рэцэнзіі: Удивительная кніга. Усё ж ёсць у Дяченко штосьці ад казачнікаў, накшталт Крысціяна Андэрсана. Да канца кнігі мне, чамусьці, успомніліся моманты з фільма “Пунсовыя ветразі”. Надзея, вось чым сканчаецца кніга пра лёс адной жанчыны, якая жыла мільён гадоў. Самое цікавае, што хараство такіх кніг ацэньваеш толькі да іх фіналі. Як звычайна, у самым пачатку пачынаеш нудзіцца, ну, я думаю, не ва ўсіх будуць зъяўляцца такія пачуцці, потым, як толькі перасільваеш сябе, павольна ўцягваешся ў дзейства. А задачкі для чараўнікоў, і незразумелыя абзацы, якія, здавалася б, не надаюць ніякага сэнсу кнізе, пасля чытання здаюцца неабходнымі. У кнізе адначасова суіснуюць два сюжэту адлучаныя адзін ад аднаго мільёнам гадоў. На гэты раз аўтары вырашылі не проста вывучыць і распавесці пра нейкае адно пачуццё. Яны расклалі пачуцці чалавека па палічках, надалі ім формы. Тут выяўляецца фантазія хірурга часоў фашысцкіх канцлагераў: ” А як будзе сябе адчуваць чалавек без нырак?”. У кнізе ж распавядаецца пра тое, як сябе адчувае чалавек без спачування, прагнасці, каханні. Гэта кніга не зъяўляецца дапаможнікам па псіхалогіі. Хутчэй за ўсё, гэта чарговая байка, ці казка, у Дяченко яны атрымліваюцца проста выдатна. У двух трох словах яны выказваюць гэтулькі сэнсу, колькі некаторыя аўтары і цэлымі абзацамі мудрагелістых слоў не могуць. Иногда мне здаецца, што дэвіз шматлікіх іх кніг — “Казка хлусня, ды ў ёй намёк — добрым малайчынам урок”. Менавіта ўрок, і менавіта маладым людзям, бо чалавек у гадах, ужо настолькі закасцянеў у сваіх звычках, што змяніць сябе на кропельку, раўнасільна самагубству. Кто-тое думае, што гэта дэтэктыў, а хтосьці што гэта любоўны раман. Адразу скажу, асабіста я ўпэўнены, што гэта ні тое і не іншае. Хоць сюжэт, і яго ўвасабленне атрымалася ўражлівым і займальным. Я не ведаю, што сказаць пра самую кнігу, пераказаць яе сюжэт? Думаю, гэта не мае сэнсу. Сюжэт адзін, а сэнс зусім іншай. Так навошта распавядаць, быць можа, вы яе лепш прачытаеце, і самі распавядзеце мне? Або сябрам, а можа і сваім бліжэйшым людзям, хто вам не абыякавы, і хто зможа вас зразумець, і прыняць такім, які вы ёсць, без усякіх змен у душы, у вашай “хаце” з яго карэннымі жыхарамі, пастаяльцамі, і проста невядома як заблуднымі пачуццямі. Урывак: “…Гліняны вырадак раптам пачаў імкліва награвацца. Ён пачуў развязку. Пачуў, што гэтым разам я не палохаю і не прыкідваюся — час прыйшоў, і Кара адбудзецца няўхільна. - Караецца… Старый Ятер. Ювелирша, купец, Сакавік зи Гороф, чарада нявінных ахвяр… Нялюдскасць, препарация душ… Самацветы, якія ўзіраюцца на свет што спыніліся вачамі… - Караецца тая, што зламысна…“

Содержание: