gte

Пользователей онлайн: 0.

«Яны лічылі пачуццё віны памылкай, а згрызоты сумлення — слабасцю.
Яны заўсёды былі практычныя і ніколі — сентыментальныя,
але сяброўства іх не мела меж.»

Пралетары ўсіх краін... | [Харзах]-[НЕТ]

Аватар пользователя B.X
Автор: B.X - пн, 10/03/2003 - 15:15

Мне не падабаецца слова "дарэмшчына", яго прыдумалі тыя, хто нажываецца за кошт непасільнай працы простых пралетараў... Дарэчы, хто ведае, што азначае слова "пралетар"? Я вось не заленаваўся паглядзець у слоўніку і вось, што я адымаў:

С.І. Ожегов Слоўнік рускай мовы

Цитата:
У капіталістычным грамадстве: наёмны працоўны, пазбаўлены сродкаў вытворчасці.

То ёсць, у сацыялістычным грамадстве пралетараў быць не можа, паколькі там няма капіталістаў. Хоць капіталісты і там ёсць, проста яны маскіруюцца. Калі ўзяць тры формулы, капіталізму: "Кожнаму па кантракце", сацыялізму: "Ад кожнага па здольнасцях і кожнаму па працы" і камунізму: "Ад кожнага па здольнасцях і кожнаму па запатрабаваннях", то відаць, што дзве апошнія мадэлі развіцця патрабуюць свядомага грамадства, якое ведае чаго жадае і развіваецца ў паказаным кірунку, тады як першая мадэль не абмежавана нічым. Дамовіцца, хоць бы сяк-так можна з любым утвораным і нават не вельмі ўтвораным чалавекам.

Поэтому, датуль пакуль грамадства несвядома (а яно не свядома) не будзе ніякага камунізму, хоць сацыялізм магчымы... такі, непаўнавартасны сацыялізм, які цяпер існуе ў заходне-еўрапейскіх краінах.

Вот мне, хтосьці можа сказаць, што богатсво - гэта добра. Што кожны чалавек можа стаць багатым, калі будзе ўзмоцнена працаваць. Праводзіць па 10-15 гадзін на працы, павялічваць свой прафесійны ўзровень, працаваць нават на некалькіх працах. Але я вось думаю, а навошта чалавеку 10 млн. рублёў, скажам? Навошта яму самалёт? Чаму шматлікія людзі павінны працаваць толькі для таго, каб адзін чалавек хадзіў у рэстаран і марнаваў там за раз іх месячную зарплату?

Вот гэта мне незразумела. Так, усё астатняе я выдатна разумею, рынкавыя адносіны - гэта стромка, сацыялізм - ганьба на вачах ва ўсяго свету, але магу нагадаць, што 60-80 гады - гэта быў росквіт сацыялізму ў СССР. Працоўныя былі абаронены сацыяльна. Яны маглі звычайна жыць, а не проста існаваць, як цяпер...

Да, я не кахаю, калі мне нагадваюць пра нечыя правы. Так, я эгаіст і кахаю то, завошта не трэба плаціць. Але ёсць сёе-тое завошта мне плаціць падабаецца. Так, я некаторы час адміністраваў бібліятэку і хтосьці можа сказаць, што я парушаў нечыя правы. Але я так не лічу. Я купляў кнігі і даваў знаёмым і незнаёмым людзям іх шанаваць, а якім чынам я гэта рабіў нікога не павінна дакранацца. Але справа не ў гэтым. Вы ніколі не задумваліся пра тое, чаму ў свеце ўсё камусьці прыналежыць? І чаму мы з гэтым павінны згаджацца?

Почему адзін чалавек мае прыбытак з сямю нулямі, а другі толькі з трыма? Таму што зарабіў скажуць мне, выгодна сябе прадаў, кагосьці ашукаў ці проста яшчэ не патрапіў туды, дзе яму самае месца. А вось мне здаецца, што не таму. Ён мае такі прыбытак толькі таму, што ўсе людзі, якія жывуць вакол яго згодны з тым, што ён такі прыбытак мае і нічога не робяць для таго, каб яго такога прыбытку пазбавіць.

То ёсць, яны загадзя згодны з тым, што такі чалавек у чымсьці пераўзыходзіць іх і таму яму дазволена больш, чым астатнім. Так, вядома, закон і ўсё іншае, могуць пакараць, пасадзіць, ён жа Чалавек, а ты хто?! А хто выконвае закон? Таксама такія ж, тыя, якія згодны.

Знаете, чаму адбываюцца рэвалюцыі? Зусім не таму што нязгодных станавіцца больш (як вы, быць можа, падумалі). Рэвалюцыі адбываюцца таму, што адны людзі з сямізнакавымі прыбыткамі сварацца з іншымі людзьмі з такімі ж прыбыткамі і калі светам спор дазволіць не атрымоўваецца, пачынаецца вайна. І на ёй гінуць такія ж згодныя на ўсе людзі...

Так вось, чаму ж адны людзі дазволяць іншым фактычна сябе выкарыстоўваць? Таму што такія правілы гульні. Трэба бо, каб усе іх ведалі, інакш гуляць будзе нецікава. З нараджэння ўсе мы ведаем гэтыя правілы: "Не пераступі дарогу багатаму блізкаму свайму", "Не будзь зайздросным", "Усё жыццё працуй на багатага блізкага свайго", "Не маркоцься". Вось такія лёгкія правілы. Так-так, я нашчадкавы адшчапенец і барацьбіт за правы асацыяльнага элимента, калі жадаеце. Усю ўладу народа аддаць, які ёй карыстацца не ўмее, этож трэба такімі дурнямі быць...

Впрочем, ніхто ніколі яму (народа) гэту ўладу і не даваў. Спачатку стагоддзі была прапаганда ("уся ўлада радам", "буржуй дюймовочку жуй" і інш.), цяпер гэта рэклама і піяр. Навошта гэтыя новыя словы, я не разумею. Прапаганда - яна і ёсць прапаганда, як яе ні заві. Менавіта пад прапаганду простыя згодныя ўставалі пад сцягі, менавіта пад рэкламу яны таксама стройнымі шэрагамі ідуць за самым лепшым півам.

Вы думаеце, стагоддзе арыстакратыі прайшоў? Зусім не. Арыстакратаў цяпер не менш, чым перш. І жывуць яны не горш. Ну завуць сябе па-іншаму, ну і што? Час бо таксама не варта на месцы, усё змяняецца. А астатнія як былі згоднымі на ўсё, так і засталіся, такая ўжо ў іх лёс... ды і кіравала вось трэба выконваць, інакш бо нецікава...

Мне заўсёды было смешна назіраць, як некаторыя людзі разважаюць пра тое, на што бракуе грошай і што можна парушаць і на што павінна хапаць, каб парушаць было ўжо нельга. А насамрэч, усё проста: не згаджайцеся. І ўсё.

Кто-тое скажа: "вось мне падабаецца аўтар вось такіх песень і я іх абавязкова куплю". А я вось купляць не буду, калі ёсць альтэрнатыўныя варыянты. Уся справа ў тым, што чалавек шануе толькі тое, што дорага яму даецца. І ён прызнае, што трэба заплаціць месяцам сваёй працы за нейкую дробязную штучку, якую штампуюць не па адной сотні ў дзень...

Я з гэтым не згодзен. Так, я заплачу за арыгінал добры кошт, але чаму я павінен плаціць ТАКІ кошт толькі за копію? Тым больш, што скапіяваць я магу і сам.

Сейчас наступіла стагоддзе дзід. Трэба ж, ёсць выраз "ліцэнзійная копія", а чым яна адрозніваецца ад неліцэнзійнай? Вам будзе смешна, але адрозніваецца яна толькі тым, што скапіяваў яе не праваўладальнік, а хтосьці іншы. Гэта значыць больш нічым яна не адрозніваецца. На стварэнне копіі не марнуецца ні час, ні грошы. Мне скажуць: але на стварэнне арыгінала бо марнуюцца. Дык вось хай і прадаюць арыгінал. Хай ён будзе дарагім, хай не для ўсіх даступны, толькі для аднаго, якому яго прададуць. Але хай не прымушаюць мяне купляць копіі, таму што пакуль існуе альтэрнатыўны варыянт, я буду ім карыстацца.

О падатках. Страшная казка пра тое, што з кожнай ліцэнзійнай копіі ідуць падаткі, што без падаткаў дзяржава згалее і не зможа клапаціцца пра грамадзян. Што на гэта сказаць? Толькі тое, што чалавек павінен клапаціцца пра сябе сам. Любая дзяржава - гэта апарат гвалту і клапаціцца пра яго інтарэсы - сабе даражэй. Пра свае інтарэсы яно ніколі не забудзецца, абы людзі свае памяталі.

Содержание: