Вы здесь

Думай пра жыццё...

Аватар пользователя B.X
Автор: B.X - пт, 03/10/2008 - 22:33

[img_assist|nid=1492|title=|desc=|link=popup|align=left|width=138|height=199]

Иногда думай пра жыццё проста бъюць ключом. Ну здавалася б, ужо ўсё абмяркоўвалася так ці інакш. Шматлікія вялікія выказаліся на гэту тэму неаднаразова, але не запаўняецца багаж ведаў даверху.

Пока сам не памяркуеш, не зразумееш. Адна справа ведаць і зусім іншае - мець упэўненасць у тым, што тыя ці іншыя веды адпавядаюць рэчаіснасці. Бо казка - гэта таксама веды, але мы ж разумеем, што не заўсёды яе трэба разумець літаральна.

Вечный пытанне пра сэнс жыцця нас будзе турбаваць, напэўна, вечна ці вельмі, вельмі доўга, што з пункту гледжання звычайнага чалавека, - аднолькава. І бо, здавалася б, ведаем адказ на гэта пытанне (сэнс жыцця ў самаўдасканаленні, з майго пункта гледжання цалкам лагічны і дакладны), але як яго тлумачыць? Куды рухацца? Развівацца духоўна, але як жа дзеці? Як ім даць усё тое, чаго быў сам пазбаўлены? А калі з гэтага пачынаць, то і на духоўнасць часу не застанецца.

Хотя, развівацца можна комплексна, але гэта даўжэй, а магчымасці ва ўсіх розныя. Вядома, ва ўсіх навідавоку прыклад кітайцаў па раніцах якія малююць вадой іерогліфы. Знак бясконцасці, працавітасці і цярпенні. Засяроджанасць таксама патрэбна незвычайная. Але ці не здаецца гэта заходняму чалавеку бессэнсоўным? Ці не занадта ў нас моцная вера ў вынік? Мы ўжо амаль ва ўсім страцілі жаданне атрымліваць асалоду ад працэсам.

Все нашы імкненні і мары канчатковыя. Усё гэта, вядома мінае з выхавання ў духу матэрыялізму, з яго отделеним свецкага жыцця ад рэлігійнай і, вядома, воля веравызнання лепш, чым татальная глыбокая пашана бажаствам сваіх бацькоў, але ці не занадта проста ад усяго адмаўляцца? Ці не трэба было пакінуць нейкі неабходны мінімум, які б не пераважаў, але дапамагаў?

Ведь пакуль мы думаем, што "пасля нас хоць патоп", мы не навучымся кахаць жыццё ў яе плыні, а не ў яе пэўных якія даюцца нам выгодах. Хіба не выдатна (калі прызадумацца), што жыць выдатна само па сабе, без машын, яхт і самалётаў. Проста, удыхаючы кожны дзень паветра, прачынаючыся з новымі думкамі?

Пока мы гонімся за чымсьці, за бесссмысленными (насамрэч), нікчэмнымі вынікамі і мэтамі, мы не заўважаем плыні нашага жыцця, мы не атрымліваем асалоду ад ёй... мы праводзім час дарма... Быць можа варта змяніцца? Паспрабаваць іншы шлях? Быць можа ў спакоі і марудлівасці і складзена наш рух да самаўдасканалення?

Содержание: