gte

Пользователей онлайн: 0.

Семистишия - 15 СД. з 24.9/2000 - 21.10/2000 | [Харзах]-[НЕТ]

Аватар пользователя B.X
Автор: B.X - пн, 17/03/2003 - 09:18

Хоць быць прыгожай не так проста,
Шаль сарвалася, у цёмную ноч паляцела і зноў ціха...
Мне так раней падабаліся твае косы,
Когда ты была не адна
И увесь вечар была змрочная і зусім не гуллівая.
Каждый дзень прыгажосць навядучы ты сыходзіш і прыходзіш у госці,
Красота гаюча-моцная, хоць ты мяне ніколі не кахала...
[24.9.2000]

Бессердечие патрабуе прагнасці,
По іншаму шляху не прайсці.
Мы ўбачылі тых, хто з жалю
Нам не далі,
Да і самі засталіся ў цені.
Мимолетное веды аблачыны і ўжо мы так далёка.
Не павінны мы быць спакойнымі, калі губіць не зло, а дабро!
[24.9.2000]

Безумец не стаяў у парапета
И цёмнымі вачамі не зіхацеў...
Он быў спакойным і добрым чалавекам,
Любил дзяцей.
Он ніколі не ненавідзеў без чынніку,
Он ніколі не забіваў за "проста так"
Лишь калі бачыў жудасныя маскі і неўтаймаваных звяроў...
[25.9.2000 - 15.5.2002]

Ты мне ручкай пажадаеш шчасці,
Ты мне каршакі на вайну дашлеш
Наша жыццё, яна бо цярплівая і прабачае шматлікае нам.
Не вызваліліся пакуль ад дурману ўлады,
Говорим амаль па складах
А метафара нашага жыцця
Недоступна ўсім вядомым марам.
[25.9.2000]

Милая пацалуе, мілая міма пройдзе,
Нет, яна вас не забудзецца, проста яна не зразумее.
Это як конны і пешы ці багатыр і бядняк
Или галодны і крышачку які зъеў
Что-небудзь нашча.
В жыцці вядуць карагоды, вяселлі спяваюць, а ў лясах
Жаркое лета і сухія маразы... штосьці, ды ўсё не так.
[25.9.2000]

В жыцці нам з табой даўно і ўжо нецікава,
Помнишь пілі мы віно, з тымі, хто іншага цеста?
Говорили пра аднаго, а яны то адказвалі! -
И смешна было потым: усё раптам адразу замоўклі.
Бесшабашные дзянькі, было шмат крыві...
Мы кахалі ад нуды, забівалі ад расстання,
Потому што было мора там, мора... мора нуды...
[25.9.2000 - 3.11.2002]

Лесницу ад рая не паднімеш вышэй,
Мимо пекла не апусціш.
Кто вось казаў табе, што шмат сілы
Надо... і зусім трохі журыся...
А вочы спагадных сумныя,
Так і так...
Не вельмі шмат трэба, каб да рая накіравацца ад роспачы.
[25.9.2000]

И не грошы і не ўлада - толькі думай.
А жаданне мець - несуръёзна...
Я бы людзі добрыя растлумачыў, калі проста,
Только цемра яна заўсёды ўскладняе.
Вот ідзе вайна з-за чаго ж?
Оттого, што свету няма на планеце.
Мгла вакол таму што ёсць галодныя дзеці...
[1.10.2000 - 15.5.2002]

Благоухающие ружы пакладу ў ног тваіх,
Аромат з бязгучны і далікатны, але вядома ўжо далёкі.
Океан нашага кахання, ён даўно безбрежен
И бязмерна самотны...
Не пойму навошта ідзеш, прыгажосцю чаруючы позіркі,
То была дрэнная хлусня -
Мы да любови не былі гатовыя...
[1.10.2000]

Лилий не ўбачу на Рассветовой Гора,
Песнь заходу не пачую.
Много даў, але не табе, шмат адняў беззваротна.
Чудо-песню прапою, вам і ўсім, хто мне ўслухваецца...
Это быў бы проста сон,
Если бы ведаў, што мяне ў рай
А не ў пекла, рок варъят накіроўвае.
[6.10.2000]

Ты была адна з іх і на нашых не падобная.
Я не даў табе каханні і пазбавіў іншага таксама
Был калісьці і табе вельмі шматлікім я абавязаны,
Но жыву я для сябе, падзякай не злучаны.
Ты была як тая свечка: самотная, маўклівая.
Вот і мне з табой цяпер і заўсёды так,
Очень сумна і тужліва...
[6.10.2000]

Согбенные старцы ў старажытных варот
Меня выпраўлялі да спазнанняў вышынь,
Они не смяяліся, яны не журыліся,
А проста шчасліваю жизнею жылі.
И у тым нам запавет: мы былі ў цемры
И былі сляпыя, але празерылі...
Мы былі разумныя... але мудрымі стаць захацелі.
[6.10.2000 - 15.5.2002]

Ты не жонак чужых кахай
И не ўласнасць суседа.
Ты не жыццё, сябе адзёру, калі былі беды.
Ты не думай, што ты святы і ганарыстасці недаступны
Мало тых, хто быў бы рады распавесці, як шлях преступлен...
Ты не бойся і не мані, таму нашы няшчасці,
Что іншыя не змаглі вытрымаць непагадзі...
[21.10.2000 - 15.5.2002]

Он цябе не зразумее і біцца ў клетцы не перастане.
Да... так, ён вядома хутка памрэ,
Но і таксама хутка паўстане...
Ты вось стаіш на брегу, чакаеш маўклівага снега,
Он патанае ў лёду і замярзае ад бегу.
Ты... яго не прачакаеш ні паўхвіліны, ні паўгадзіны, ні паўстагоддзя,
Просто ты не яго хлусня і не тая праўда для Чалавека...
[21.10.2000]

Я адзін на ўсёй Зямлі і ніхто мяне не ведае.
Ты прыйшла, была са мной і зваротна, да зграі...
О яны... яны, іх так шмат у цямрэчы бестелесо-прывіднага дня,
Смерть не так важная, але мой смутак...
Град пасадны быў на сямі ўзгорках... І апалы.
Враг жорсткі сеяў смерць, але знік.
И прыйшлі яны і забыліся людзі запаветы богаў...
[21.10.2000 - 15.5.2002]

Содержание: