gte

Пользователей онлайн: 0.

«Яны лічылі пачуццё віны памылкай, а згрызоты сумлення — слабасцю.
Яны заўсёды былі практычныя і ніколі — сентыментальныя,
але сяброўства іх не мела меж.»

Раман ЗЛОТНИКОВ | [Харзах]-[НЕТ]

Аватар пользователя dirus
Автор: dirus - пн, 01/09/2003 - 12:11

Вось не магу вызначыцца з кнігай, звычайна прачытаеш кнігу, адразу ж ацэньваеш, падабацца, не падабацца. А не выходзіць. Жадаю вось спытаць меркаванне іншых хто прачытаў, а калі няма, то варта прачытаць.

Eti slova ya vstavil chtob bilo ponyatnee o chem ya sprashivau.

Цитата:
АД АЎТАРА

За напісанне гэтай кнігі мяне заахвоціла ўзяцца адна ідэя. Аднак перш чым вас з ёй азнаёміць, жадаўся б зрабіць невялікі адступ. Я прытрымваюся пункты гледжання, якая, увогуле вось, з парога адпрэчваецца мэтрамі так званай “суръёзнай” літаратуры, а менавіта - што фантастыка служыць асэнсаванню навакольнага свету і яго ўзаемаадносін з духоўным светам чалавека ані не менш, а парой нават і ў значнейшай ступені, чым “суръёзная” літаратура. Проста, у адрозненне ад гэтай літаратуры, якая займаецца, калі можна так выказацца, рэальнай рэчаіснасцю, фантастыка экстрапалюе гэтыя працэсы на будучыню, маючы на ўвазе, што гэта можа стаць рэальнасцю, а можа і не стаць, зыходзячы пры гэтым з сучасных нам уяўленняў пра далейшыя шляхі развіцця тэхналогій, соцыума і магчымасцяў чалавека. Гэта значыць, кажучы прасцей, Дастаеўскі піша, навошта можна прыйсці, задаўшыся пытаннем: “Стварэнне я дрыготкая ці права маю” ў рэчышчы разваг маладога пецябруржца Раскольникова, а яго сучаснік Жуль Верн у пошуках рашэння той жа праблемы разглядае, навошта павёў бы падобны ход думак, патрап звышсучасная ваенная тэхналогія, напрыклад, тэхналогія пабудовы падводнага карабля, у рукі маладога, гарачага, хай і ўтворанага, прадстаўніка заняволенага індыйскага народа.
Сегодня ўжо ясна, што падобная экстрапаляцыя стала жыццёвай неабходнасцю. Нездарма ж гэтым займаюцца цэлыя інстытуты і міжнародныя даследчыя цэнтры. Але толькі фантастыка можа паставіць пытанні, на якія няма адназначна пэўнага, а магчымы толькі статыстычна пэўны адказ, і залучыць у працэс асэнсавання гэтых пытанняў і пошуку адказаў на іх велізарныя масы людзей.
Размышляя аб усім вышэйсказаным, я зацікавіўся, чаму аўтары, так ці інакш датычныя ў сваіх творах тэмы засваення чалавецтвам Галактыкі, у пераважнай большасці зусім выразна і ясна даюць зразумець, што на гэтым шляху чалавецтву не абмінуць адраджэнні імперскай формы кіравання. “Няўжо, - падумаў я, - уся справа ў тым, што слова “граф”, “дваранін”, “Ваша Высокасць”, “сэр”, “лэдзі”, “васал”, “гонар арыстакрата”, “афіцэр Яго Высокасці” і мноства іншых, якія мы злучаем з манархіяй, проста рамантычныя і лашчаць слых? Ці гэта ўсё ж хай не заўсёды ўсвядомленая, але відавочна якая адчуваецца большасцю людзей, што авалодалі майстэрствам экстрапаляцыі (без чаго, па маім меркаванні, паспяховага пісьменніка-фантаста проста не можа быць), генеральная верагоднасць?” Прызнаюся, я ставіўся да манархіі і, адпаведна, да манархістаў некалькі... паблажліва, ці што, успрымаючы манархію як нейкі куръёзны, зусім непатрэбны і непрацуючы звычай некаторых адсталых, не асоба значных ці традыцыйна кансерватыўных краін. Што да расійскіх манархістаў, то яны здаваліся мне проста ряжеными.
И вось аднойчы мне патрапіў у рукі статыстычная складанка. Перагортваючы яго, я звярнуў увагу на тое, што з дзесяці краін з найвышэйшым узроўнем жыцця грамадзян - сем зъяўляюцца манархіямі. Гэта мяне зацікавіла, і я паспрабаваў правесці штосьці накшталт параўнальнага аналізу па некалькіх параметрам, арыентуючыся менавіта на гэту незвычайную прыкмету. Апынулася, што манархіі, як ні дзіўна, пакінулі далёка ззаду краіны з іншай формай кіравання практычна па любым паказчыку. Працягласць жыцця... узровень тэхналагічнага развіцця... колькасць кампутараў на душу насельніцтва... узровень адукацыі... тэмпы росту прамысловай вытворчасці... Я выявіў, што манархіі апярэджваюць сваіх суседзяў у любой сваёй выяве і ў любым рэгіёне (выключэнні, вядома, прысутнічаюць, але менавіта адзінкавыя, гэта значыць з ліку тых, што як раз і пацвярджаюць правіла). У Еўропе большасць манархій прыналежыць да канстытуцыйнага тыпу, гэта значыць іх хутчэй можна было б назваць манархічным варыянтам дэмакратычнай дзяржавы, але пры ўсім пры гэтым, завошта б гэтыя манархіі ні браліся, у іх гэта выходзіла лепш, чым у суседзяў. Шведы, напрыклад, не адмаўляючыся ад караля, здолелі нават пабудаваць нешта, што было названа потым “швецкім сацыялізмам”. У арабскім свеце, дзе дэмакратыя не ў гонары і манархіі прысутнічаюць у сваім першапачатковым абсалютысцкім выглядзе, Кувейт, ААЭ і Саудаўская Аравія пакінулі далёка ззаду сваіх суседзяў - Іран і Ірак, якія валодаюць не меншымі нафтавымі багаццямі.
До гэтых пор у мяне пакуль больш пытанняў, чым адказаў, але нейкія думкі па гэтай нагодзе ўжо зъявіліся, і я паспрабаваў прапанаваць іх для абмеркавання чытачу. І ўсё ж не гэта было тое галоўнае, што заахвоціла мяне заняцца гэтай кнігай. Справа ў тым, што ў большасці аўтараў Галактычная імперыя або ўжо даўно створана, або ўжо засталася ў далёкім мінулым. А мне стала цікава апісаць сам працэс яе стварэння.
Итак, бяром цікавую планетку па імі Зямля, прычым менавіта канца XX - пачала XXI стагоддзі, з усім наборам яе праблем і поспехаў, падзеленую на дзве з лішнім сотні сімпатычных і не вельмі дзяржаў, і атрымліваем на выйсці Галактычную імперыю. Натуральна, пакуль ніякіх намёкаў на тое, што хуткім часам пачнецца рух у гэтым кірунку, не праглядаецца. А таму, каб надаць адбываламу ў кнізе хоць нейкую пэўнасць, мне прыйшлося ўспомніць Арыстоцеля, які яшчэ ў часы Аляксандра Македонскага даследаваў розныя тыпы дзяржаў, ад дэмакратыі да тыраніі, і прыйшоў да высновы, што найлепшай формай кіравання, якая забяспечвае найвышэйшы росквіт дзяржавы і шчасце народа, зъяўляецца менавіта тыранія (сутнасць абсалютная манархія). Але толькі пры наяўнасці ў якасці тырана разумнага і таленавітага кіраўніка. Інакш усе перавагі тыраніі тут жа ператвараюцца ў яе недахопы. Заставалася толькі падумаць, адкуль жа ўзяць гэтага разумнага і таленавітага кіраўніка і якім бокам запрэгчы гэтага разумнага і таленавітага ў гэтак непадъёмнае ярмо. Сумленна прызнаюся, я вырашыў асоба галаву над гэтым не ламаць, так што абвінавачванні ў другаснасці мяне ніколькі не здзівяць.
А вось што з усяго гэтага выйшла - вырашаць вам. Калі вы злічыце першы вынік маіх патуг больш ці меней годным - што ж, зрушым далей, да зорак.

Як аўтар Залатнікоў мне падабаецца, я прачытаў каля 12 яго кніг, і большасць годна хвал. Наколькі мне памятаецца гэта прадмова да цыклу па Імператара, першая Віват імператар, а другую не памятаю , добрыя кнігі цікавыя і патрыятычныя. Толькі як то спрошчаныя і як то па вярхах.Павінна быць яшчэ трэцяя.
Первая кніга мне моцна понравилать, другая таксама нічога, але яна больш описательня, апісвае розныя падзеі, злучаныя развіццём сюжэту, але не героем.
Начет ідэі , што то ў гэтым ёсць, але рэалізацыя балюча ўтапічная.

Кнігі я прачытаў, але яны мне не спадабаліся. Не таму нават, што яны дрэнна напісаны, не, як раз з гэтым усё ў парадку. Проста не патрыятычныя яны зусім.

Будто ў нас сваіх герояў няма, каб нейкі чужак (іншапланецянін) нас захопліваў, а ўсе людзі яму б кланялись і казалі які ён добры.

Да і манархію аўтар не тую абраў. Манархія Раманавых як раз і была гвалтам над Расіяй, таму і загінула...

Так жа як і ў Ніка Перумова (у яго таксама свая Імперыя ёсць, толькі Нямецкая) - гэта псевдопатриотические кнігі, якія прымушаюць думаць, быццам прыйдзе "добры дзядзька" з Захаду і нам дапаможа. Няўжо гэтага дзесяцігоддзя не хапіла, каб зразумець відавочнасць хібнасці падобнай здагадкі? Спачатку камуністы са сваім Інтэрнацыяналам, зараз манархісты са сваёй асвечанай заходняй тыраніяй... Хай яны ўсё ідуць да чорта... у Расіі свой шлях.

Наконт добрага дзядзькі згодзен, з Захаду врядли варта такога чакаць і чакаць чаго то на сподачку таксама. Трэба ўсё рабіць самім, стороить свой рай тут і цяпер. Але ў самай ідэі што гэта значыць, умелае і правільнае кіраўніцтва , влзможно такога тыпу, з персанальнай адказнасцю. Не ідзе на карысць Расіі дэмакратыя.

А калі ты бачыў у Расіі дэмакратыю? Чым прэзідэнты і генсакі адрозніваліся ад цароў? Хіба толькі тым, што ўладу перадавалі не па спадчыне. Але цар Барыс, які? Ён знайшоў сабе пераемніка. Так што не трэба пра дэмакратыю. Гэта зусім іншае. Яе няма нават у ЗША... чаго ўжо пра Расію.

Гэта не зусім так, рабіўся выгляд дэмакратыі і яе часткі, дума рэферэндумы і лр. Балбатня, калектыўная безадказнасць, раздвоенасць дэмакратычная манархія. Гэта замінае. Такім шляхам парадку не добится.
Насчет генсакаў ты трохі наблуждаешся, не ва ўсіх была поўнасць улады.

У цароў таксама не ва ўсіх была ўлада. Гэта ад чалавека залежыць. А Дума і ў цароў была. А яшчэ раней была Баярская Дума. Так што і тады цароў кантралявалі. І ўсё таму, што не бывае тыраніі аднаго чалавека. Кіруе заўсёды група людзей...

Vot pochital, i koe chto nadumal.
Monarhiya mne vse taki bolee privlekatel'nee chem drugie sistemi upravleniya.Kak bi oni nenazivalis'.Vse oni v chem to pohogi, a v chem to net. No po suti tage.

Rossiya ona tem i otlichaetsya ot drugim chto mi ne ogranichivalis' v strogih ramkah. Mi ne boyanlis' priznat' chto v kakom to dele mi bili ne sil'ni. Eto ne oznachaet chto u nas net umnih ludei. Prosto togda vse bilo po drugomu.
Konechno u nas svoi put', no zachem prokladivat' novuu tropu ryadom so staroi, prosto etu propu nado vilogit' kamnymi chtob ona stala dorogoi.

Цитата:
Кнігі я прачытаў, але яны мне не спадабаліся. Не таму нават, што яны дрэнна напісаны, не, як раз з гэтым усё ў парадку. Проста не патрыятычныя яны зусім.

A vi vse knigi sudite po patrioticheskim ramkam. Zdes' ne idet rech' o patriotah poka patrioti b'ut sebya v grud' dokazivaya chto oni "istenie" patrioti. Ludi ne patrioti potihon'ku delaut svoe delo sovsem ne rukovodstvuyas' "patrioticheskim chustvam".

Ne imeet znacheniya, kto ti zapadnik, vostochnik, russki, amerikanec, a glavnoe chto ti sdelal za proshedshuu gizn', i pust' tvoi potomki reshaut bil ti patriotom ili psevdopatriotom ili kem eshe libo.

Цитата:
Monarhiya mne vse taki bolee privlekatel'nee chem drugie sistemi upravleniya.Kak bi oni nenazivalis'.Vse oni v chem to pohogi, a v chem to net. No po suti tage.
Гледзячы якая манархія. Манархія Раманавых мне не падабалася. А Ханы і Залатая Арда - гэта ўжо не манархія, а ваеннае кіраванне. І гэта мне падабаецца. Тады мужчыны былі мужчынамі, а жанчыны - жанчынамі, а не бо цяпер.
Цитата:
A vi vse knigi sudite po patrioticheskim ramkam. Zdes' ne idet rech' o patriotah poka patrioti b'ut sebya v grud' dokazivaya chto oni "istenie" patrioti. Ludi ne patrioti potihon'ku delaut svoe delo sovsem ne rukovodstvuyas' "patrioticheskim chustvam".
Проста гэтыя кнігі напісаны "пад патрыятычны сэнс", гэта значыць яны ашукваюць людзей, выдаваю за патрыятызм тое, што насамрэч ім не зъяўляецца.

А непатриоты, дарэчы, так, паспяхова робяць грошы на іншых і зъяжджаюць на Захад. Я не кажу, што зъяжджаць на Захад дрэнна, не, зусім няма. Дрэнна здраджваць Радзіму застаючыся нават у Расіі. Проста калі чалавек непатрыятычны, ён без роздумаў здольны здрадзіць па ўласным выбары. А здрада гэта дрэнна. Патрыятычна наладжанага чалавека (не які прыкідваецца патрыётам, а сапраўды патрыёта і тым разумнейшага і здольнага) прымусіць здрадзіць значна складаней...

Цитата:
Ne imeet znacheniya, kto ti zapadnik, vostochnik, russki, amerikanec, a glavnoe chto ti sdelal za proshedshuu gizn', i pust' tvoi potomki reshaut bil ti patriotom ili psevdopatriotom ili kem eshe libo.
Справа не ў нашчадках (тым больш, не ім і вырашаць такія пытанні), а ў тым, што калі чалавек кажа на рускім і думае на рускай мове, ён абавязаны абараняць сваю Радзіму. Паколькі яго Радзіма абараняе яго культуру. Калі чалавек памяняў грамадзянства, кажа на іншай мове (але быў рускім), то ён не павінен хоць бы (пра абарону гаворкі ўжо няма) здраджваць сваю былую Радзіму, паколькі яна яго выгадавала. Па-мойму проста, ці не так?

Цитата:
Проста гэтыя кнігі напісаны "пад патрыятычны сэнс", гэта значыць яны ашукваюць людзей, выдаваю за патрыятызм тое, што насамрэч ім не зъяўляецца.

Sam poka ne mogu provodit' takuu tonkuu chertu, poetomu soglasen s toboi.

Цитата:
А непатриоты, дарэчы, так, паспяхова робяць грошы на іншых і зъяжджаюць на Захад. Я не кажу, што зъяжджаць на Захад дрэнна, не, зусім няма. Дрэнна здраджваць Радзіму застаючыся нават у Расіі. Проста калі чалавек непатрыятычны, ён без роздумаў здольны здрадзіць па ўласным выбары. А здрада гэта дрэнна. Патрыятычна наладжанага чалавека (не які прыкідваецца патрыётам, а сапраўды патрыёта і тым разумнейшага і здольнага) прымусіць здрадзіць значна складаней...

Ya ne pravil'no virazilsya, nepatrioti , no imeushie sovest'(nadeus' est' takie).
ya sebya ne schitau patriotom, no u menya prosto sovest' est' i ya sebe ne pozvolu chto-libo skazat' ploho pro Rodinu hoty i ne rodilsy tam i ne gil. No ya podhogu s obektivnoi tochki zreniya esli ploho to ploho, horosho znachit horosho .

Цитата:
Справа не ў нашчадках (тым больш, не ім і вырашаць такія пытанні), а ў тым, што калі чалавек кажа на рускім і думае на рускай мове, ён абавязаны абараняць сваю Радзіму. Паколькі яго Радзіма абараняе яго культуру. Калі чалавек памяняў грамадзянства, кажа на іншай мове (але быў рускім), то ён не павінен хоць бы (пра абарону гаворкі ўжо няма) здраджваць сваю былую Радзіму, паколькі яна яго выгадавала. Па-мойму проста, ці не так?

Tut moya vina, ya hotel skazat' chto u nas mnogo bilo inostrancev, vse oni gili u nas i ostavalis' u nas,a mi u nih koechto perenimali. A esli oni chtoto ne tak delali to ne vse mi sovershenni.