Вы здесь

Задорожный А., Двайнят Д. "Спытай сваё сумленне"

Аватар пользователя B.X
Автор: B.X - вт, 28/10/2003 - 19:05

Задорожный Аляксандр, Двайнят Зміцер Спытай сваё сумленне стар. 1

Зачем урад марнуе мільярды на распрацоўку кібернетычных монстраў ці на генетычныя досведы па стварэнні суперсалдат? Вось ён сядзіць перад мной, ідэальная машына для забойстваў, створаная за мільярды гадоў самай матухнай-прыродай: гара напампаваных мускулаў, кароткая тоўстая шыя з працягам у выглядзе галавы, вожык светлых валасоў. Твар... Што твар? Шырокая, з цяжкім, ідэальна выгаленым падбародкам маска, пасярод якой, паміж чэпкіх маленькіх гляделок, прыбудаваўся зламаны нос. І зараз гэты чалавек, пасля сыходу з дзяржаўнай службы, займаецца ўласным бізнэсам! Такіх людзей нельга звальняць — гэта ўсё адно што выкінуць у смеццевае вядро атамную бомбу. А калі яе падбярэ хтосьці з ліхімі намерамі?

Содержание: 

"- Золто жоўтае, як вока дъябла. Пекла яго зыбка, а смерць - родная сястра. Дэманы цемры ахоўваюць яго супакой. І той, каму яно аддасца ў рукі, павінен аддаць наўзамен сваю душу." ("Золата пад нагамі" А.Задорожный, Д.Двайнят)

"Сяргей насілу ўзяў у плохослушающиеся рукі скрыначку і адкрыў вечка. Пад ёй апынулася маленькае люстэрка. Сяргей зазірнуў у яго і здрыгануўся. З люстраной паверхні на яго глядзеў твар монстра: абсалютна лысы чэрап з адсутнымі бровамі і вейкамі. Скура, здавалася, складалася з асобных кавалкаў, як і на руках. На левым боку віднеўся глыбокі шнар, які ідзе ад скроні, праз шчаку, да верхняй губы. Ад вушэй засталіся толькі бясформавыя атожылкі. Левы кончык рота з-за шнара загінаўся дагары, ствараючы жудасную ўхмылку".
А.С. Задорожный "Пракляты"