gte

Пользователей онлайн: 0.

«Яны лічылі пачуццё віны памылкай, а згрызоты сумлення — слабасцю.
Яны заўсёды былі практычныя і ніколі — сентыментальныя,
але сяброўства іх не мела меж.»

Праўда пра Вайну... | [Харзах]-[НЕТ]

Аватар пользователя B.X
Автор: B.X - ср, 09/06/2004 - 13:49

Чытаючы ИНОСМИ.RU бачу, што ўсёткі трапляюцца зерні цікавых, а галоўнае, праўдзівых, меркаванняў. Справа бо, вядома не ў тым, каб пахваліцца, што "мы перамаглі", справа ў тым, каб не казалі іншыя пра тое, што перамаглі вылучна яны. Назіраючы за асновамі інфармацыйнай вайны супраць Расіі, відаць, што неабходна не толькі распостранять свой пункт гледжання на сваю краіну і саюзнікаў, галоўнае як раз у тым, каб і ворагі верылі ў тое, што ты кажаш.

Недавно глядзеў праграму "Постскрыптум" па маскоўскім канале, гэта мабыць адзіная перадача, у якой можна пазнаць хоць бы пра дзейнасць нашых ворагаў на расійскай (і не толькі) тэрыторыі, вось у ёй паказвалася "спадарыня" Новодворская, якая Расію бачыць "імперыяй зла", а Амерыку, вядома ж "краінай волі". Калі быць адкрыта сумленнымі, то давайце зваць рэчы (і людзей) сваімі імёнамі, Новодворская не праваабаронца, яе не хвалююць праблемы рускіх людзей, ды і наогул, людзі яе не хвалююць, яна баец нябачнага фронта, які дзеля "волі і дэмакратыі" гатовы на ўсё... Мне гэта нагадвае хрысціянскую дэмагогію святых войн, калі спальваліся гарады і краіны ерэтыкоў з імем бога на вуснах...

Вернёмся да артыкула, напісаў яе Рафаэль Пош/ Rafael Poch, завецца: Юбілей у старой Еўропе, гэта пераклад, а арыгінал вось тут: Aniversario en la vieja Europa

Цитата:
Шматлікія лічаць, што гэта Джон Уэйн (John Wayne - галоўны галівудскі киногерой часоў другой сусветнай вайны, які выконваў ролі салдатаў у карцінах тых гадоў, заўв. пёр.) і салдат Райан (Ryan) выратавалі Еўропу ад фашызму, што гэта Англоамерика ці ледзь не ў адзіночку вызваліла стары кантынент і што высадка ў Нармандыі стала пераломным момантам падчас войны. Але гэта было не так.

Ні зыход вайны, ні перамога над фашызмам не былі вырашаны там. Галоўнымі героямі той вайны былі зусім не Джон Уэйн і не салдат Райан, а людзі, якія насілі славянскія прозвішчы і загінулыя за краіну, якая сёння ўжо не існуе. І праўдзіва пераломнымі момантамі той вайны сталі бітвы за Маскву, Ленінград (Пецярбург), Сталінград (Валгаград) і Курск.

На ўсходнім фронце Трэці Рэйх панёс наступныя страты: 10 мільёнаў салдатаў і афіцэраў - забітых, параненых, якія згінулі без весткі, 48000 адзінак бронетэхнікі, 167000 артылерыйскіх усталёвак. Былі знішчаны 607 дывізій. Гэтыя страты склалі 75% агульных страт нацысцкай Нямеччыны ў гады другой сусветнай вайны.

В ваенным аспекце адрознення апыняюцца абуральнымі. У Нармандыі саюзнікі страцілі 10000 чалавек, з іх 4300 - брытанцаў і канадцаў і 6000 амерыканцаў. У адбывалых на ўсходнім фронце бітвах страты вылічаліся сотнямі тысяч. У бітве за Маскву прынялі ўдзел 3 мільёна салдатаў і 2000 танкаў. СССР кінуў на абарону сталіцы палову свайго войска, Нямеччына - траціна. Для параўнання можна сказаць, што ў бітве пры Аль-Аламейне - яшчэ адной вырашальнай бітве на іншым фронце - немцы размяшчалі сіламі ў 60000-70000 салдат.

Непараўнальныя і пакуты, перанесеныя людзьмі. У геапалітыку Гітлера не меркавалася існаванне ў Еўропе 'рускага' дзяржавы, а ў выкарыстоўванай нацыстамі расавай шкале славяне стаялі на адной з самых нізкіх прыступак. На ўсходзе вайна вялася не на жыццё, а да смерці, чым вельмі адрознівалася ад бітваў на заходнім фронце. Гарады і селішчы цалкам знішчаліся, часцяком разам з іх жыхарамі. У той вайне загінулі кожны чацвёрты жыхар Беларусі і кожны трэці жыхар Ленінграда, Пскова і Смаленска.

Англа-амерыканскае ўмяшанне ў ваенныя дзеянні на кантыненце не пачыналася датуль, пакуль у 1943 году не стала ясна, што Савецкаму Звязу атрымаўся спыніць наступ і параза Нямеччыны непазбежна. Пры іншай пазіцыі Брытаніі і Амерыкі можна было б пазбегнуць згубы шматлікіх людзей. Але ці быў адкрыты 'другі фронт', калі б у Гітлера добра пайшлі справы на ўсходзе?

З моманту падпісання ў ліпені 1941 гады савецка-брытанскай дамовы пра сумесныя дзеянні супраць Нямеччыны Сталін увесь час прасіў пра адкрыццё ў Еўропе 'другога фронта' - гэта значыць пра высадку войскаў саюзнікаў, якая змагла б палегчыць ціск на Савецкі Звяз. Адказ рушыў услед зусім няхутка.

Зіма 1941 гады, калі немцы стаялі ў самых варот Масквы, стала адным з самых крытычных момантаў. У тым годзе СССР панёс страты, якія склалі палову ўсіх ваенных страт за гады вайны: 9 мільёнаў чалавек забітымі, параненымі і што патрапілі ў палон (дзве траціны з 27,6 мільёнаў савецкіх людзей, загінулых у гады вайны, былі грамадзянскімі тварамі). У той перыяд Савецкі Звяз атрымаў толькі 2% ад дапамогі, прадстаўленай яму саюзнікамі па кааліцыі за ўвесь час войны.

Шматлікія рассакрэчаныя дакументы з савецкіх архіваў поўныя сведчанняў пра тое, што саюзнікі былі зусім не ўпэўнены ў неабходнасці паспяшацца. Чаму б ні даць дзвюм звяругам загрызці адзін аднаго?

Калі глядзець з пазіцый Масквы, становіцца ясна, што англа-амерыканцы высаджваліся ў найболей аддаленых месцах, тых, якія практычна не маглі прыслабіць ціск на Савецкі Звяз. Спачатку на поўначы Афрыкі (у лістападзе 1942 гады), затым у Сіцыліі (ліпень 1943 гады), пасля яшчэ двойчы ў кантынентальнай Італіі (у верасні 1943 гады і студзені 1944 гады), і толькі за год да канчатка вайны (у чэрвені 1944 гады) - у Нармандыі.

Да таго моманту савецкія войскі ўжо амаль 6 месяцаў як дабраліся да лініі даваеннай польскай мяжы. Дэмакратыям вынікала паспяшацца, калі яны жадалі заняць якую-небудзь пазіцыю ў Еўропе і не дапусціць, каб 'рускія' ізноў дашлі да Парыжа, як гэта здаралася ў мінулым.

З самых першых момантаў у антыфашысцкім звязе паміж Савецкім Звязам і Захадам адчуваўся крайні недавер адзін да аднаго. Матывы падобных адносін былі шматлікія і разнастайныя. Так, напрыклад, заходні бок меркаваў, што зняволены ў 1939 году пакт Молатава-Рыбентропа з усёй відавочнасцю дэманстраваў агульныя рысы нацызму і сталінізму. Пра ганьбу дэмакратыі, пра пазіцыю гэтых краін у стаўленні фашызму ў перадпачатку вайны і пра імперскую блізкасць з Гітлерам і Мусаліні (Mussolini) практычна не гаворыцца. Магчыма, па чынніку відавочнай актуальнасці.

Перад самым пачаткам другой сусветнай вайны тыя дэмакратычныя палітыкі Еўропы і Амерыкі, што пазней 'выратуюць Еўропу', знаходзіліся ў ідылічных адносінах з Гітлерам і Мусаліні. Злучаныя Штаты падтрымлівалі італьянскага дыктатара з моманту яго прыходу да ўлады ў 1922 году. Яго самаўпраўнасць выклікала разуменне, таму як перашкаджаў пасоўванню пагрозы бальшавізму. У трыццатыя гады інвестыцыі Амерыкі ў эканоміку Італіі і фашысцкай Нямеччыны зусім не змяншаліся, а, насупраць, павялічваліся.

'Заступіўшы дарогу камунізму, Гітлер аказаў неацэнную паслугу не толькі Нямеччыны, але і ўсёй Заходняй Еўропе. . . , а таму цалкам апраўдана бачыць у Нямеччыне сцяну, якая стрымлівае наступ бальшавізму на Захад', - казаў у 1938 году брытанскі міністр замежных спраў лорд Галифакс (Halifax).

На падставе падобнай 'своечасовасці' Лондан і Берлін маглі прыйсці да 'паразуменню'. Галифакс гатовы быў аддаць Нямеччыны ўсё, што яна запатрабуе - 'Данцыг, Аўстрыю, Чэхаславакію' - каб анексія гэтых тэрыторый прайшла 'мірна і паступова'.

Прынцыпы, якіх прытрымвалася тая Еўропа, таксама адбіліся і на яе стаўленні да Іспанскай Рэспублікі.

У канцы 30-х гадоў шматлікія еўрапейскія ўрады падзялялі думку, што праекты Гітлера цалкам прымальныя, што хто заўгодна мог прыняць удзел у іх, і што небяспека знаходзілася зусім у іншым месцы. Частка брытанскага ўрада Невилл Чэмберлен (Neville Chamberlain) і прэмъер-міністр Францыі Эдуард Даладье (Edouard Daladier) на Мюнхенскай канферэнцыі ад твару дэмакратый назвалі 'годным светам' рэшту Чэхаславакіі Трэцяму Рэйху.

Міністр замежных спраў Польшчы Юзэфаў Бек (Josef Beck) абяцаў Нямеччыны падтрымаць яе дамаганні на Аўстрыю, а, акрамя таго, улічваць інтарэсы Рэйха падчас 'магчымага нападу (Польшчы) на Літву'. Польскі амбасадар у Парыжы Лукашевич (Lukaszewicz) тлумачыў сваім амерыканскім калегам, што ў Еўропе ідзе барацьба паміж нацыстамі і бальшавікамі, у лагер якіх ён запісаў і 'агентаў Масквы', напрыклад, прэзідэнта Чэхаславакіі Эдуарда Бенеша (Edward Benes). 'Нямеччына і Польшча прымусяць рускіх бегчы ўжо праз тры месяца', - казаў амбасадар перад самай агрэсіяй у стаўленні сваёй дзяржавы, якая паслужыла кропкай адліку 'афіцыйнага' пачала другой сусветнай вайны.

На той момант гісторыя гэтай вайны налічвала ўжо восем гадоў сутыкненняў па ўсім свеце. Жыццё ў імперскіх валадарствах у Азіі і Афрыцы, з іх войнамі, самаўпраўнасцю, захопам тэрыторый, расізмам не мелі ніякага значэння датуль, пакуль не пачыналі закранаць уласных інтарэсаў дзяржаў Еўропы.

У 1931 году японцы захапілі частку Кітая, па памерах якая перавышае тэрыторыю Францыі. У 1933 і 1935 гадах яны распаўсюдзілі сваю прысутнасць і на іншыя кітайскія правінцыі, выкарыстоўваючы пры гэтым хімічная і бактэрыялагічная зброя і праводзячы эксперыменты над мірным насельніцтвам.

У 1935 году Італія захапіла Абісінію, а які камандаваў аперацыяй маршал Бадольо (Badoglio) загадаў выкарыстоўваць іпрыт супраць мірнага насельніцтва.

У ліпені 1939 гады брытанскі ўрад заявіў, што 'цалкам прызнае цяперашнюю сітуацыю ў Кітаі'.

Ні Лондан, ні Вашынгтон не выступілі з пратэстам у стаўленні японскіх нападаў, пачынальна з траўня 1939 гады, на Манголію, якая знаходзілася ў тыле СССР, прытым, што ў бітву пры Халхин-Гале загінула больш салдат, чым за час усёй аперацыі па захопе Францыі нямецкімі войскамі.

Нічога не адбывалася і частка 'India Office' Леапольд Амеры (Leopold Amery) на паседжанні Палаты Абшчын з усёй відавочнасцю казаў, чаму абараняе факт японскага нападу на Кітай: 'Калі мы выступім з асуджэннем дзеянняў Японіі ў стаўленні Кітая, нам таксама прыйдзецца засудзіць і тое, што Англія зрабіла ў Егіпце і Індыі'.

Заснавальнік новай Індыі Неру (Nehru) у адной са сваіх кніг, напісаных у брытанскай турме ў красавіка-верасні 1944 гады - як раз у момант высадкі ў Нармандыі - так адклікаецца пра якая склалася сітуацыю: 'За некаторымі з тых дэмакратый стаяць імперыі, у якіх не было ніякай дэмакратыі, дзе кіраваў той жа тып (расісцкага) аўтарытарызму, што асацыюецца з фашызмам. І таму цалкам натуральна, што тыя заходнія дэмакратыі адчувалі свайго роду ідэалагічнае адзінства з фашызмам, наколькі б ім пры гэтым не падабаліся некаторыя з яго найболей вульгарных і грубіянскіх выступаў'.

'Брытанская палітыка на працягу амаль усяго часу была прафашысцкай і пранацысцкай', - падводзіў вынік Неру, які знаходзіўся ў адной з камер форта Ахмаднагар; але ўсё змянілася, калі той 'натуральны саюзнік', той сваяк выступіў супраць інтарэсаў Захаду.

'З кожным разам станавілася ўсё яўней, што, нягледзячы на імкненне супакоіць Гітлера, менавіта ён ператвараўся ў дамінантную сілу ў Еўропе, цалкам знішчаючы існавалае перш раўнавага і пагражаючы жыццёва важным інтарэсам Брытанскай імперыі'.

Вынікам стаў звяз, заснаваны на якая склалася на той момант у Еўропе сітуацыі і дурасці Гітлера, які заслужыў бы толькі хвалу ад дэмакратый, калі, замест таго, каб нападаць на Польшчу, вырабіў удар па СССР. Гэта думка была выказана самім Гітлерам у канцы вайны і запісана ў адным малавядомым дакуменце.

У лютым 1945 гады Марцін Борман (Martin Bormann) сабраў некалькі маналогаў Гітлера, якія маюць каштоўнасць палітычнага завяшчання. За два месяца да канчатка вайны Гітлер разважаў пра дапушчаныя памылкі, якія прывялі яго да паразы, і гэтыя думкі супадалі з даваенным настроем брытанскіх і амерыканскіх палітыкаў.

Кампанія супраць Расіі, казаў ён, была 'непазбежная'. Праблема складалася ў тым, што яна была развязана ў малоподходящий момант. Вядзенне вайны на двух франтах было памылкай, прызнаваў фюрар, але ўся адказнасць за гэта ляжыць на амерыканцах і ангельцах, з якімі можна было дамовіцца.

'Вайна супраць Амерыкі - гэта трагедыя, нелагічная і пазбаўленая любой падставы'. 'Толькі габрэйская змова супраць Нямеччыны' зрабіў яе магчымай.

У яго збытных варъяцкімі заўвагамі выказваннях пра будучыню можна знайсці прадказанне пра надыходзячую біпалярную прыладу свету: 'З паразай Рэйха і з узнікненнем арабскага, афрыканскага і, магчыма, лацінаамерыканскага нацыяналізму ў свеце застанецца толькі дзве дзяржавы, здольныя супрацьстаяць адзін аднаму: Злучаныя Штаты і Савецкая Расія. Законы гісторыі і геаграфіі пхаюць іх на спробу сіл, няхай гэта будзе ваенную ці эканамічную і ідэалагічную'.

Самая дзіўная за ўсю гісторыю нашага існавання машына прапаганды і грамадскіх сувязяў стварыла сваю легенду падзей, у якой няма практычна ніводнай трещинки. Галівуд, змешчаныя ў руках магнатаў мас-медыя, структуры афіцыйнага падсілкоўвання гэтай інфармацыйнай індустрыі і, зразумела, войска добра аплачаных конформистов паклапаціліся пра тое, каб данесці да нас найболей пераканаўчую версію падзей. Гэта іх гісторыя. І так мы дабраліся да выступу Джорджа Буша (George Bush) у дзень імпрэзы высадкі ў Нармандыі.

Адстойваючы адзіны пазітыўны эпізод гісторыі замежнага ваеннага ўмяшання Злучаных Штатаў за апошнія пяцьдзесят гадоў, прэзідэнт жадае прадаць свой цяперашні крыжовы паход.

Збіраючы заслужаную падзяку французаў, італьянцаў, бельгійцаў, галандцаў радавому Райану, ён спрабуе захаваць васальную залежнасць еўрапейцаў ад Злучаных Штатаў, якія здзейснілі з таго моманту вялікі лік бяскарных злачынстваў.

Чалавек, які, паводле вынікаў праведзеных сярод еўрапейцаў апытанняў грамадскай думкі, зъяўляецца ўвасабленнем вайны і крыніцай глабальнай дэстабілізацыі, кажа сёння ў Нармандыі пра мараль, волі і прынцыпах, і атрымлівае падзяка і ўшанаванні ад кіраўнікоў 'старой Еўропы'.

Атрымліваецца, што высакароднасць і гераічнасць тых 10000 салдат, загінулых на французскім узбярэжжы, служыць апраўданнем 'войны супраць тэрарызму', разбурэнні слабенькіх рудыментаў міжнароднага права і кантролю над узбраеннем і спрашчэнні выкарыстання ядзернай зброі ў 'традыцыйных' войнах. Сёння варта ўспомніць, хто ж зъяўляўся галоўным носьбітам усіх гэтых імкненняў 60 гадоў назад.

Вайна не была выйграна ў Нармандыі салдатам Райаном, але адна небяспечная падла настойвае на яго перамозе.

Содержание: 

Толькі ў тэму...

Смотрю 'Уладар кольца' і мучыць думка - вось встредились 2 'добрых' чалавека пысу сябар-сябру напакаваць (ці забіць сябар-сябра) , будзем казаць , што фізічна яны прыблізна аднолькавыя. Адзін трэніраваўся для гэтага гадоў 6, іншы - толькі ад шклянкі адарваўся. Няўжо трэба прыцягваць тэорыю што б прадказаць зыход з максімальнай верагоднасцю.
Вывод у бою пабедыт наймоцны, найдасведчаны, больш прыстасаваны і падрыхтаваны. А ў вайне???

Забавный выснова: 1 - справядлівых войн не бывае ( таму-што пра іх ужо не каму пісаць і распавядаць :smirk: ), 2 - нам таксама вобщем вось доўга мазгі прамывалі па-нагодзе непадрыхтаванасці краіны да вайны і тд. 3 - "Добры" герой (войска - краіна), г.зн. той які не думет пра вайну, а заняты хатай, сямъёй, будаўніцтвам, гаспадаркай (працягвайце самі) перамагае толькі ў казках, што крыўдна само па сабе.

А вобщем думка не новая чалавекаў робіць маскультура, з прамываннем мазгоў, рэчывізмам , модай , попкультурой, рэкламай і тд. І гэтым працэсам кіруе той хто 'мае' гэту маскультуру (гыы) і грошы на яе. Дарэчы ён жа піша падручнікі па гісторыі і сцэнары для кіно і не толькі ў Галівудзе.

Последний выснова - праўду ведаюць толькі нябожчыкі , астатніх ці мучыць склероз (гэта шчаслівыя) ці сталы недахоп яшчэ аднаго мільёна грошай (гэта зволочи) вялікая частка - проста глядзіць тэлевізар.

А справа нават не ў самай вайне. Справа ў стаўленні. І ўсё роўна, увогуле вось, хто каму мазгі прамываў, галоўнае, што краіну абаранілі. Вядома, можна жыць абстракцыямі (мы ж "разумныя") і казаць, што нічога справядлівага наогул няма, але гэта ні навошта не прывядзе.

А наконт праўды, так яна даступная. Было б жаданне і абъектыўнасць. Дакументы ёсць, выказванні палітыкаў, а таксама іх дзеянні - усё гэта захавалася. Вось чалавек узяў і напісаў, усё, што ён думае пра гэта і пацвердзіў гэта фактамі.

Можно таксама напісаць і пра тое, як СССР супрацоўнічаў з Нямеччынай. Але справа бо не ў гэтым. Артыкул пра іншае, пра тое, што высадка ў Нармандыі практычна нічога не вырашала. Яна вырабілася ўжо тады, калі ўсё ўжо было скончана, а рускія войскі ўжо вызвалялі Польшчу. І святкаваць гэты дзень - гэта проста такое маленькае ашуканства, якое ў будучыні, калі зноў зменяць падручнікі, магчыма будзе ашуканствам вялікім.

Никто не аспрэчвае таго, напрыклад, што ЗША дапамагала СССР матэрыяламі, зброяй, тэхнікай у гады вайны, караваны хадзілі ўвесь час. Але гэта не кажа пра тое, што хтосьці іншы, акрамя СССР, гэту вайну выйграў.

А абстрактна, гэта, вядома, так. Хтосьці нажыўся, хтосьці нагрэў рукі на тым, што немцы захацелі вынішчыць рускіх. І сапраўды што здарылася тады, мы вядома ж не пазнаём. Але нам і не трэба...