gte

Пользователей онлайн: 0.

Фомичев Аляксей "Хай Бог не ўшываецца" | [Харзах]-[НЕТ]

Аватар пользователя B.X
Автор: B.X - чт, 06/03/2003 - 16:15

Хай Бог не ўмешваецца

Аўтар рэцэнзіі:   Falco Дата напісання: 4 кастрычніка 2002 г. Тэкст рэцэнзіі: Ээх, узмахнуў сякерай і знёс дзве галовы, узмахнуў яшчэ раз, паляцелі ўжо рукі, яшчэ два ўзмаху, няма і ног. Вельмі пацешная кніжка. Сякуць усё і ўся, прычым у капусту, шаткуюць, пераціраюць, і выціскаюць жмых. Увогуле рэальная жорсткая фентези. О ідэі наогул казаць не даводзіцца, ідзе купка студэнтаў па универу, зірк штосьці вушак дзіўна выглядае. Вушак менавіта тых дзвярэй, праз якую яны жадаюць скараціць дарогу і прайсці праз спартзалу. Ну, самі ведаеце, якія студэнты пафігісты, падумалі, што хтосьці няўдала поэксперементировал з піратэхнікай, і ўвайшлі ў дзверы… Вылезли яны ўжо ў іншым свеце. Усяго іх шэсць, а за момант да гэтага ў тую ж дзверы ўвайшоў іх аднакурснік Артур, дзіклівы маньяк-рэцыдывіст. Жартую, насамрэч хлопец падзарабляў тым, што са сваёй камандай выконваў заданні. У Чачні, Абхазіі, Манголіі, і іншых не вельмі дружалюбных краінах. Увогуле, ён быў нешта накшталт баявіка, толькі добрага. С першых радкоў нябось думаеце што кніга жудасная і ўсё такое? А вось і няма! Гэта не класіка жанру, гэта проста чытво, але чытво чытэльнае. Проста часам пачынае варочаць ад кніг, дзе героі носяцца і не атрымліваюць ні драпіны, ворагі кладуцца штабелямі, а герой, як супермэн бегае суткамі, прычым у поўным узбраенні. Асабіста мне падабаецца калі аўтар спрабуе паказаць сваіх герояў не дасканалымі, а яшчэ лепш недасканалым свет, прычым самая страшная недасканаласць гэта жорсткасць. Здесь людзі гінуць не проста пачкамі, натоўпамі, кучамі! Часам нават у галаву прапоўзае крамольная думка, што гэты аўтар не разумее каштоўнасці чалавечага жыцця, што ён сам не ведае пра што піша, раз ілье цэлыя рэкі крыві, і дае свайму герою права забіваць людзей дзясяткамі, без шкадаванняў. Гуманистам і іншым пацыфістам кнігу не раю чытаць. Сітуацыя падобна з Курскам. Калі ўрад марнаваў мільёны даляраў на тое, каб падняць з дна кансервавы слоік з трупамі, замест таго, каб выдаткаваць грошы на бедных і галодных. З пункту гледжання дзяржава паступіла правільна, але… дурасць гэта. Нялюдска скажаце вы? Так, адкажу я, і дадам, што яшчэ недарэчней займацца трупамі, замест дапамогі людзям якія могуць памерці ў любы момант. При усіх сваіх недахопах Артур паказвае сябе сапраўдным чалавекам. Ён змагаецца, ваюе, хоць яго нішто не прымушае. Ён забівае, але так каб вораг не мучаўся. Артур ніколі не крыўдзіць нявінных, і вуж належна звяртаецца з выдатнай паловай чалавецтва. А тое, што ён паважае сваіх ворагаў, і нават у пэўным сэнсе імі захапляецца, гэта робіць яго сапраўдным чалавекам. Вы памятаеце Конана варвара? Дык вось, Артур гэта нешта такое ж. Толькі ў рускім выкананні. Сумленна кажучы, мне было б цікаўна пазнаць пра аўтара кнігі хоць што небудзь, біяграфію, узрост, колер валасоў. Навошта? А вось цікава звязаць яго, і галоўнага героя… Дарэчы, я на 100% упэўнены, што гэта толькі першы том, ужо занадта незавершаным выглядае фіналь… Урывак: « … — Ой! — Лена здзіўлена прычыніла далонню рот. Вочы глядзелі на мае боты. — Гэта кроў? — Дзе? — Я агледзеў абутак і вылаяўся. — Сапраўды. Край левага бота быў абрынданы крывёй. Калі ж паспеў выпацкаць? Наверное, калі раскрыжоўваў ляснога душагуба. Няўдала ўстаў, і кроў, што ударила фантанам, патрапіла на бот, а я і не заўважыў. — Дзе ж ты так? — Гэта... певень...»

Содержание: 

Написно цікава, але на мой погляд свет занадта просты, злыдзень - толькі злы, герой добры і занадта стромкі, спадарожнікі наогул даважка ад героя, але ідэя цікавая і варта далейшай распрацоўкі.Добра ідзе ў якасці разгрузкі.

Мне яшчэ здалося, што неяк дзіўна там сябе людзі вядуць. Як у сябе хаты... прычым з самага пачатку. А чалавек у незнаёмым становішчы звычайна насцярожваецца (з псіхалогіі, наколькі мне вядома), а гэтыя з баронамі спакойна размаўляюць... дапамогу прымаюць... мне здаюцца больш реальнымми кнігі, дзе іх бы ў першую хвіліну ж у рабства прадалі... а не так.